Αύξηση των αυτοκτονιών: 523 αυτόχειρες το 2017, το 50% άγγιξαν οι πτώσεις από ταράτσες και μπαλκόνια

0
161

Η τραγωδία στην Πεύκη στις 2 Ιανουαρίου 2020 με τη μητέρα, που πέταξε την πεντάχρονη κόρη της από την ταράτσα του σπιτιού της και στη συνέχεια την ακολούθησε κάνοντας βουτιά θανάτου, δυστυχώς, είναι η «κορυφή του παγόβουνου» στο θέμα των αυτοκτονιών, που συμβαίνουν στη χώρα μας. Η αυτοκτονία εν έτη 2020 αποτελεί στίγμα για την κοινωνία μας. Ένα επτασφράγιστο μυστικό που η ελληνική οικογένεια εξακολουθεί να  κρύβει επιμελώς, καθώς κανείς δεν θέλει να παραδεχτεί, να συζητήσει αλλά και να συζητήσει βοήθεια για τα προβλήματα που οδηγούν έναν άνθρωπο στην αυτοχειρία.

Απόδειξη το γεγονός ότι 523 άνθρωποι αφαίρεσαν τη ζωή τους με τα ίδια τους τα χέρια το 2017 σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Υπηρεσίας (ΕΛ.ΣΤΑΤ). Οι άνδρες και αυτή τη φορά ήταν η συντριπτική πλειοψηφία. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία που δόθηκαν από την ΕΛ.ΣΤΑΤ στις 18 Δεκεμβρίου 2019 και επεξεργάστηκε το Παρατηρητήριο Αυτοκτονιών του Κέντρου Ημέρας για την Πρόληψη της Αυτοκτονίας της M.K.O ΚΛΙΜΑΚΑΣ (www.klimaka.org.gr),  από τους 523 αυτόχειρες, οι 420 ήταν άνδρες και 103 γυναίκες. Η αύξηση στις αυτοκτονίες  άγγιξε το 8,5% με τις πτώσεις από μπαλκόνια και ταράτσες να σημειώνουν αύξηση 50%!

Να σημειωθεί ότι από το 2015  και μετά, η ΕΛ.ΣΤΑΤ καθυστερούσε πολύ να δημοσιεύσει τα στοιχεία για τις αυτοκτονίες, γεγονός που είχε δημιουργήσει πολλά ερωτηματικά…

Παρά την καθυστέρηση όμως, οι αυτοκτονίες είναι ένα πραγματικό γεγονός και δεν μπορούν να κρυφτούν, όπως μας είχαν επισημάνει οι ειδικοί. Έτσι  το 2016  είχαν καταγραφεί 484 αυτοκτονίες ενώ τα έτη 2010 – 2017 σημειώθηκαν τουλάχιστον 4.000 αυτοκτονίες στην Ελλάδα.

Ένα ακόμα στοιχείο που προκαλεί ανατριχίλα είναι ότι κάθε αυτοκτονία αντιστοιχούν 15-20 απόπειρες αυτοκτονίας για τις οποίες δεν υπάρχουν στοιχεία!

Αυτό σημαίνει, σύμφωνα με την ΚΛΙΜΑΚΑ, ότι οι 523 αυτοκτονίες του 2017  ισοδυναμούν με σχεδόν 10.000 απόπειρες μη θανατηφόρες και πάνω από 6.000 άτομα που βιώνουν το πένθος μίας πρόωρης απώλειας ζωής, με σαφείς κοινωνικές, οικονομικές και ψυχικές συνέπειες στις ζωές τους.

«Οφείλουμε να επισημάνουμε ότι ο συνολικός αριθμός των επίσημα καταγεγραμμένων θανάτων λόγω αυτοκτονίας, αποτελεί μόνο την κορυφή του παγόβουνου και σε καμιά περίπτωση δεν αντικατοπτρίζει την συνολική διάσταση του προβλήματος. Η υποκαταγραφή των αυτοκτονιών είναι δεδομένη σε παγκόσμιο επίπεδο, σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (Π.Ο.Υ.)» αναφέρει η ΚΛΙΜΑΚΑ.

Δύσκολα εξακριβώνονται

Η δυσκολία να εξακριβωθεί η ύπαρξη πρότερης πρόθεσης για αυτοκτονία σε περιπτώσεις θανάτων όπως π.χ. τροχαίο ατύχημα, δηλητηρίαση (αλκοόλ, φαρμακευτικές και μη ουσίες), πνιγμός (χωρίς να είναι δυνατό να καθοριστεί η υποκείμενη αιτία αυτού), σε συνδυασμό με το στίγμα που περιβάλλει την αυτοκτονία και τις πολιτισμικές και κοινωνικές ιδιαιτερότητες, που είναι ιδιαίτερα έντονες στην χώρα μας, δυσχεραίνουν τις διαδικασίες καταγραφής αυτοκτονιών και τις καθιστούν αφερέγγυες.

«Συχνά οι αυτοκτονίες μπορεί να καταγράφονται με διαφορετική κωδικοποίηση, με βάση το ταξινομικό ψυχιατρικό εγχειρίδιο της 10ης έκδοσης του ICD-10 (Διεθνής Στατιστική Ταξινόμηση Νόσων και Συναφών Προβλημάτων Υγείας), ως «θάνατοι ακαθορίστου προθέσεως (κωδικοί Y10-Y34), ως «άγνωστα αίτια θνησιμότητας» (κωδικοί R95-R99) ή/ και ως «βίαιοι θάνατοι» (V01-Y89) υποδηλώνοντας πως οι θάνατοι που οφείλονται σε αυτοκτονία είναι πολύ περισσότεροι από τους επίσημα καταγεγραμμένους» όπως αναφέρει η ΚΛΙΜΑΚΑ.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛ.ΣΤΑΤ., το 2017 παρατηρείται αισθητή αύξηση στους βίαιους θανάτους που ταξινομούνται στα «εξωγενή αίτια νοσηρότητας και θνησιμότητας» και ειδικότερα στους βίαιους θανάτους (V01-Υ89) μέσα στους οποίους περιλαμβάνονται οι υποκατηγορίες «ατυχήματα», «πτώσεις» και «έκθεση σε καπνό, φωτιά και φλόγες». Ιδιαίτερα ο αριθμός του συνόλου των πτώσεων αυξήθηκε κατά περίπου 50% σε σύγκριση με τα δύο προηγούμενα έτη, γεγονός που εγείρει προβληματισμούς σχετικά με τον αριθμό που αντιστοιχεί σε περιστατικά αυτοκτονιών. Το ίδιο ισχύει και για τις υπόλοιπες υποκατηγορίες που προαναφέρθηκαν οι οποίες διαγράφουν μία ευδιάκριτη ανοδική πορεία.

Το Κέντρο Ημέρας για την Πρόληψη της Αυτοκτονίας έχει αναδείξει σταθερά το ζήτημα της υποκαταγραφής των αυτοκτονιών δεδομένου ότι η ανάπτυξη δράσεων για την πρόληψη της αυτοκτονίας εξαρτάται σημαντικά από τις ακριβείς διαδικασίες καταγραφής και αποτύπωσης των θανάτων. Η ακριβής πιστοποίηση των αιτιών θανάτου από τους αρμόδιους επιστήμονες και η διεξοδική διερεύνηση των εξωτερικών αιτιών και λογικών ακολουθιών των γεγονότων που οδήγησαν σε αυτόν (π.χ. ύπαρξη προηγούμενων αποπειρών, αυτοτραυματισμών, σημειωμάτων αυτοκτονίας, προηγούμενη συμπεριφορά κλπ.) μπορεί να σταθεί αρωγός στην δημιουργία και εφαρμογή αξιόπιστων διαδικασιών καταγραφής και αποτύπωσης των θανάτων το οποίο συνιστά πρωτεύον συστατικό ανάπτυξης δράσεων και ανάληψης στρατηγικών πρωτοβουλιών σε επίπεδο προληπτικών παρεμβάσεων.

Τι πρέπει να κάνει η Πολιτεία

Σύμφωνα με την ΚΛΙΜΑΚΑ η πρόληψη της αυτοκτονίας και των αυτοκαταστροφικών συμπεριφορών απαιτούν την ανάληψη στρατηγικών πρωτοβουλιών σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής πολιτικής, της πολιτικής της υγείας, της εργασίας και συνεπώς η ανάγκη θεμελίωσης μιας εθνικής στρατηγικής πρόληψης της αυτοκτονίας που θα αντανακλά τις νέες ανάγκες και βασικές προτεραιότητες του πληθυσμού συνιστά μείζον ζήτημα προστασίας της ανθρώπινης ζωής και προάσπισης του δικαιώματος της υπόστασής της σε ένα πλαίσιο ψυχικής υγείας.

Το σύστημα ερευνητικής καταγραφής της ΚΛΙΜΑΚΑ και του Κέντρου Ημέρας για την Πρόληψη της Αυτοκτονίας, το Παρατηρητήριο Αυτοκτονιών,( 1018 24ωρη γραμμή παρέμβασης) θα προχωρήσει σε σύντομο χρονικό διάστημα στην ανάλυση και παρουσίαση των στοιχείων που δημοσιεύτηκαν από την ΕΛ.ΣΤΑΤ όπως και των δεδομένων που προέρχονται από τις καταγραφές του Παρατηρητηρίου για το ίδιο έτος.