Μοναξιά: Η ύπουλη απειλή που μπορεί να «κλέψει» μια πενταετία από τη ζωή των 60-plus

0
52

Σε κανένα δεν αρέσει να είναι μόνος του, και εάν για κάποια στιγμή της ζωής μας θέλουμε να απολαύσουμε τη μοναξιά μας, συνήθως δεν είναι για μεγάλο χρονικό διάστημα. Και δεν είναι τυχαίο αυτό καθώς σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα, η μοναξιά μπορεί να κλέψει έως και μια ολόκληρη πενταετία από τους ανθρώπους 60plus, καθώς μειώνει σημαντικά την ποιότητα της ζωής! Αυτό είναι το συμπέρασμα της έρευνας που πραγματοποιήθηκε από τους επιστήμονες της Ιατρικής Σχολής Duke-NUS της Σιγκαπούρης, του Πανεπιστήμιου Nihon του Τόκιο και τους συνεργάτες του,  που δημοσιεύεται στο Journal of the American Geriatrics Society.

Η σημασία του πρόσφατου συμπεράσματος ενισχύεται από το γεγονός ότι το 2019 αποτέλεσε χρονιά-ορόσημο της αυξανόμενης γήρανσης του πλανήτη, με τους ενήλικες άνω των 30 ετών να αποτελούν για πρώτη φορά τον μισό παγκόσμιο πληθυσμό.

Η μοναξιά, λοιπόν, στους μεγαλύτερους ηλικιακά, αποτελεί ζήτημα κοινωνικού προβληματισμού και  δημόσιας υγείας όπως αναφέρει η Επίκουρη Καθηγήτρια και κύρια συγγραφέας της μελέτης, Angelique Chan.

Οι επιπτώσεις της μοναξιάς διαφέρουν ανάλογα με την ηλικία, όχι μόνο στη μείωση του προσδόκιμου ζωής αλλά και στην έκπτωση της ποιότητας ζωής, συμπεριλαμβανόμενης της αυτοεξυπηρέτησης μέσα από δραστηριότητες ρουτίνας όπως το μπάνιο και η ένδυση, η έγερση και η κατάκλιση ή μετακίνηση από το κρεβάτι στην πολυθρόνα και αντιστρόφως είτε ακόμα η σίτιση με την προετοιμασία των γευμάτων.

Έτσι, 60plus που αισθάνονται μόνοι αναμένεται να ζήσουν 3 έως 5 χρόνια λιγότερο από συνομηλίκους που δεν βιώνουν μοναξιά, όπως 3 έως 5 χρόνια υπολογίζονται και τα χρόνια μειωμένης αυτοεξυπηρέτησης μέχρι τη δύση της ζωής τους. Για τους μοναχικούς 70άρηδες και 80άρηδες, η μείωση στο προσδόκιμο ζωής κυμαίνεται στα 3 με 4 και 2 με 3 χρόνια αντιστοίχως και στην ποιότητα ζωής τα 2-4 και 1-3 τελευταία τους χρόνια.

Το παράδειγμα τη Σιγκαπούρης

Η Σιγκαπούρη, με τον ραγδαία αυξανόμενο γηράσκοντα πληθυσμό και τον κολεκτιβιστικό τρόπο οργάνωσης, αποτελεί χαρακτηριστική περίπτωση μελέτης της μοναξιάς στον πληθυσμό για τον οποίο, σε αντίθεση με τις ατομικιστικές κοινωνίες, οι διαπροσωπικές σχέσεις και οι διασυνδέσεις βρίσκονται στο επίκεντρο. Προηγούμενες μελέτες έχουν διαπιστώσει ότι τα επίπεδα μοναξιάς είναι υψηλότερα στις κολεκτιβιστικές κοινότητες, κάτι που ενδεχομένως σημαίνει βαρύτερες συνέπειες για τους κατοίκους αυτής τη περιοχής.

Σχετικές έρευνες το 2016-17 επί παραγόντων σχετικών με την υγεία, την ευημερία, την ενεργητικότητα και παραγωγικότητα σε περισσότερους από 2.000 Σιγκαπουριανούς, είχαν διαπιστώσει ότι το 34% δήλωνε μοναξιά, με την ηλικία να διαμορφώνει άλλα ποσοστά, στο 32% για τους 60-69 ετών και 40% στους 80 ετών και άνω, με τα πρωτεία στους άνδρες (37% έναντι 31% για τις γυναίκες)

Και η ανώτερη μόρφωση αποδείχτηκε επιβαρυντικός παράγοντας για τη μοναξιά, την οποία ανέφερε το 33% όσων δεν είχαν τη βασική μόρφωση αλλά το 38% στην ομάδα με εκπαίδευση ανώτερη της τριτοβάθμιας. Ακόμη, το 43% όσων ζούσαν μόνοι βίωναν και το αίσθημα μοναξιάς, έναντι των 33% που συμβίωναν.