ΙΣΝ: Μικρές Παρεμβάσεις που Κάνουν Μεγάλη Διαφορά σε Παιδιά με Προβλήματα Όρασης

0
98

Συνήθως, όταν γεννιέται ένα μωρό έχει περιορισμένη όραση. Σταδιακά και καθώς μεγαλώνει, αναπτύσσει τη δυνατότητα να εστιάζει το βλέμμα του, να διακρίνει χρώματα και να βλέπει μακριά. Συνήθως. Γιατί υπάρχουν και ορισμένα μωρά που δεν τα καταφέρνουν, που γεννιούνται και μεγαλώνουν με χαμηλή ή καθόλου όραση.

«Η ζωή τους θα είναι γεμάτη δυσκολίες» είναι η πρώτη, αυθόρμητη σκέψη που περνά από το μυαλό των περισσοτέρων. Ναι, θα είναι αλλά τα ίδια τα παιδιά πέρα από δυσκολίες έχουν και πολλές δυνατότητες.

Με το Πρόγραμμα Πρώιμης Παρέμβασης ο Σύλλογος Αμυμώνη (amimoni.gr) βρίσκεται κοντά στα παιδιά και στις οικογένειές τους για να τους βοηθήσει να τις ανακαλύψουν.

Αυτό το πρόγραμμα έχει δημιουργηθεί για βρέφη και παιδιά, από 0 έως 6 ετών, με τύφλωση ή χαμηλή όραση που ενδεχομένως ζουν και με πρόσθετες δυσκολίες, όπως κινητικά και νευρολογικά προβλήματα ή νοητική αναπηρία.

Η ομάδα της Πρώιμης Παρέμβασης, η οποία αποτελείται από παιδοψυχίατρο, ψυχολόγους, κοινωνική λειτουργό, εργοθεραπευτές, ειδικές παιδαγωγούς και εκπαιδεύτρια κινητικότητας διοργανώνει εβδομαδιαίες συνεδρίες στο σπίτι κάθε παιδιού, μια φορά την εβδομάδα, συγκεκριμένη ημέρα και ώρα για περίπου μιάμιση ώρα. Κατά τη διάρκεια της επίσκεψης, ο εκπαιδευτής της Πρώιμης Παρέμβασης κάνει στοχευμένες δραστηριότητες με το παιδί, με τη μορφή παιχνιδιού, με σκοπό να το βοηθήσει να αντιληφθεί το σώμα και τον χώρο γύρω του και να γίνει πιο λειτουργικό και αυτόνομο.

Στη συνέχεια, και σε κάθε επίσκεψη, ο εκπαιδευτής αφιερώνει περίπου μισή ώρα για να συζητήσει με τους γονείς του. Στόχος των συζητήσεων είναι οι γονείς να κατανοήσουν και να διαχειριστούν βιωματικά τις δυνατότητες και τις δυσκολίες του παιδιού τους, να βρουν λύσεις σε πρακτικά θέματα, όπως πώς να υποβάλουν αίτηση για ένα επίδομα, καθώς και να βοηθήσουν στην ομαλή ένταξη του παιδιού στο πρώτο σχολικό του περιβάλλον. Το βασικότερο, ωστόσο, είναι να τους κάνουν να αισθανθούν μεγαλύτερη σιγουριά ως γονείς για να αποκατασταθεί η ισορροπία μέσα στην οικογένεια. Σε αυτό αποσκοπεί και η ειδική υπηρεσία συμβουλευτικής και στήριξης των γονέων που παρέχεται από το πρόγραμμα σε μηνιαία βάση, ανεξάρτητα από τις εκπαιδευτικές γονέων. Ο ρόλος της ομάδας της Πρώιμης Παρέμβασης δεν περιορίζεται εκεί. Μέσα από μικρές παρεμβάσεις στην καθημερινότητα και στον χώρο των παιδιών προκαλούν βελτιώσεις στην ποιότητα ζωής τους. Παιδιά που δυσκολεύονταν να συγκεντρωθούν να φάνε, ξαφνικά δείχνουν να απολαμβάνουν το φαγητό τους, με μια απλή, σχεδόν μαγική κίνηση που βασίζεται σε χρωματικές αντιθέσεις: την τοποθέτηση ενός λευκού πιάτου πάνω σε ένα σκουρόχρωμο σουπλά.

Μικρές παρεμβάσεις που κάνουν μεγάλη διαφορά. Ο Θωμάς είναι μόνο ένα από τα 150 παιδιά που έχουν υποστηριχθεί από το πρόγραμμα στην Αττική και σε 19 πόλεις από όλη την Ελλάδα, τα οποία έχουν σημειώσει μεγάλη πρόοδο από τότε που ξεκίνησαν το πρόγραμμα.

Μέσα σε 6 μόλις μήνες, ο Θωμάς από εκεί που δεν μπορούσε να σταθεί ούτε πέντε λεπτά στην αγκαλιά των γονιών του, πλέον μπορεί να μείνει για μισή ώρα. Όταν του πέφτει ένα παιχνίδι από τα χέρια, δεν κλαίει επειδή δεν βλέπει πού είναι, αλλά το αναζητά και το βρίσκει μόνος του.

Το πρόγραμμα Πρώιμης Παρέμβασης, που λειτουργεί από το 2004 και από το 2016 μέχρι πρόσφατα με αποκλειστική υποστήριξη από το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ), βασίζεται στην πεποίθηση ότι η αναπηρία δεν είναι απλώς ένα βιολογικό φαινόμενο, αλλά μια κατάσταση που επηρεάζεται από την ποιότητα του περιβάλλοντος, στην οποία ζει ένα παιδί με αναπηρία. Σε αυτά τα χρόνια που συνεργαζόμαστε έχουμε δει αυτή τη θεωρία να επιβεβαιώνεται δεκάδες φορές. Και όχι μόνο εμείς αλλά το σημαντικότερο οι ίδιοι οι γονείς των παιδιών.

«Όταν γεννήθηκε η Άρτεμις ήμασταν περιτριγυρισμένοι από εξαιρετικούς γιατρούς αλλά ταυτόχρονα χαμένοι και αβοήθητοι. Ευτυχώς τότε ήρθε η Αμυμώνη στη ζωή μας. Βρέθηκαν κοντά μας συνοδοιπόροι, μας καθοδήγησαν, μας βοήθησαν να καταλάβουμε το πρόβλημά της, να γίνουμε καλύτεροι γονείς. Είδαμε την όρασή της Άρτεμις να βελτιώνεται, έχει γίνει πάρα πολύ λειτουργική. Αλλά κυρίως μας βοήθησαν να καταλάβουμε ότι σημασία δεν έχει πόσο βλέπει το παιδί μας αλλά τι μπορεί να κάνει με αυτό και πώς μπορεί να είναι χαρούμενη».